24 jun Last.fm in het echte leven

Naar de discotheek gaan, dat doe ik al eens graag. Neen, niet de danstempels waar  gepoederde kapsters en glimmende anabolen dansen op techno. Ik heb het uiteraard over de afdeling audio-visuele materialen van onze bibliotheek. Toen ik er deze week naar nieuwe cd’tjes zocht ontdekte ik dat ik eigenlijk de “Web 2.0″-regels in het dagelijkse leven terug zag komen.

Als tiener was het geweldig om een uitleendienst voor cd’s te hebben. De prijzen voor muziek lagen nog als nu (lang leve iTunes) en mijn tiener-pudget was beperkt. Maar ook vandaag kom ik nog steeds graag naar de discotheek omdat ik er vaak toevallige ontdekkingen doe.

De eerste bak met cd’s waar ik induik is die met het geplastificeerde papier “PAS BINNENGEBRACHT” op. De bibliothecaris vult die met wat net binnenkwam. En hoe meer mensen hun zin daar vinden hoe minder cd’s de bibliothecaris alfabetisch moet gaan rangschikken.

Maar ook ik heb er mijn voordeel mee. Niet zelden zit er tussen de cd’s één of meerdere albums dat ik al kent en wel kon smaken. En dan is het heel leuk om te kijken welke cd’s er voor en na dat album zitten. Want er is een grote kans dat de persoon die de cd’s meenam en dus een gelijkaardige muzieksmaak heeft nog andere interessante plaatjes terugbracht.

Tot op de dag van vandaag pluk is zo lukraak cd’s mee van bands die me totaal onbekend zijn, maar waar ik omwille van de aangrenzende albums de gok waag. Enkel en alleen gebaseerd op de smaak van een wildvreemde voorganger.

Websites als last.fm doen dus eigenlijk iets dat zo oud is als de discotheek:  muziek-databases met elkaar vergelijken en door gemeenschappelijke voorkeuren te ontdekken nieuwe muziekbands voorstellen. Ook iTunes doet dat met de Genius mixen: door iTunes-bibliotheken te vergelijk maken ze leuke playlists vol gelijkaardige muziek.

Helaas viel er deze week niks nieuws te rapen… mijn voorgangers hadden een heel andere muzieksmaak dan ikzelf.

Naar de discotheek gaan, dat doe ik al eens graag. Neen, niet de danstempels waar  gepoederde kapsters en glimmende anabolen dansen op techno. Ik heb het uiteraard over de afdeling audio-visuele materialen van onze bibliotheek. Toen ik er deze week naar nieuwe cd’tjes zocht ontdekte ik dat ik eigenlijk de “Web 2.0″-regels in het dagelijkse leven terug zag komen.

Als tiener was het geweldig om een uitleendienst voor cd’s te hebben. De prijzen voor muziek lagen nog als nu (lang leve iTunes) en mijn tiener-pudget was beperkt. Maar ook vandaag kom ik nog steeds graag naar de discotheek omdat ik er vaak toevallige ontdekkingen doe.

De eerste bak met cd’s waar ik induik is die met het geplastificeerde papier “PAS BINNENGEBRACHT” op. De bibliothecaris vult die met wat net binnenkwam. En hoe meer mensen hun zin daar vinden hoe minder cd’s de bibliothecaris alfabetisch moet gaan rangschikken.

Maar ook ik heb er mijn voordeel mee. Niet zelden zit er tussen de cd’s één of meerdere albums dat ik al kent en wel kon smaken. En dan is het heel leuk om te kijken welke cd’s er voor en na dat album zitten. Want er is een grote kans dat de persoon die de cd’s meenam en dus een gelijkaardige muzieksmaak heeft nog andere interessante plaatjes terugbracht.

Tot op de dag van vandaag pluk is zo lukraak cd’s mee van bands die me totaal onbekend zijn, maar waar ik omwille van de aangrenzende albums de gok waag. Enkel en alleen gebaseerd op de smaak van een wildvreemde voorganger.

Websites als last.fm doen dus eigenlijk iets dat zo oud is als de discotheek:  muziek-databases met elkaar vergelijken en door gemeenschappelijke voorkeuren te ontdekken nieuwe muziekbands voorstellen. Ook iTunes doet dat met de Genius mixen: door iTunes-bibliotheken te vergelijk maken ze leuke playlists vol gelijkaardige muziek.

Helaas viel er deze week niks nieuws te rapen… mijn voorgangers hadden een heel andere muzieksmaak dan ikzelf.