25 jul Catch 22 (of de vicieuze cirkel) in onderwijs-verandering

Niks frustrerender als een zogenaamde “Catch 22″: iemand die net van de schoolbanken komt wil werken maar nergens mag starten omdat werkervaring vereist is. Maar hierdoor kan hij dus geen werkervaring  opdoen. Of: je kind krijgt geen extra begeleiding op school omdat je kind eerst een attest van dyslexie moet hebben. Maar om dat attest te krijgen moet eerst aangetoond worden dat twee jaar extra begeleiding geen verbetering bracht. Maar ook in onderwijs-verandering zit zo’n catch 22: “onderwijsvernieuwers” krijgen weinig feedback over hun ideeën omdat de leerkrachten die echt voor de klas staan geen tijd hebben voor ideeën die niet aan de praktijk getoetst zijn.

Dankzij mijn halftijdse opdracht voor KlasCement en mijn halftijdse opdracht als beleidsondersteuner op een lagere school voor kinderen met leerproblemen, krijg ik de kans om af en toe een onderwijscongres bij te wonen. Wat me daar telkens weer opvalt is de afwezigheid van leerkrachten. Nochtans zou je denken dat zij hét middelpunt van het onderwijs zijn. Zij zijn het meest geschikt om de ideeën die tijdens dergelijke evenementen geopperd worden te testen in de praktijk.

Maar de realiteit is dat veel leerkrachten gewoon niet op dat soort evenementen raken: de informatie stroomt niet door (alhoewel KlasCement daar verandering in brengt), ze mogen niet van de directie, geen vervangers, geen tijd, geen geld,… En nochtans zijn zij het die kunnen inschatten of die mooie ideeën realistisch zijn wanneer je omgaat met jonge kinderen of puberende tieners, met overvolle klassen, met verouderde computers, met grote heterogeniteit in het leerkrachten-team, met de populatie (spreken alle leerlingen jouw taal?), …

En zo komt het dat heel wat mensen het licht gezien hebben (te veel naar TED-gekeken?) en preken over het belang van social media in de klas, maar dat de leerkrachten die de durf en de doorzetting hebben om dat te doen, eerder gering zijn.

Ik schreef al eerder over “Teach-meets”: leerkrachten die een praktijkvoorbeeld voortellen in een korte presentatie van enkele minuten aan andere leerkrachten. Die teach-meets zijn wat mij betreft dé oplossing om uit de vicieuze cirkel te raken. De dingen die leerkrachten voorstellen zijn concreet (geen vaag idee over sociale media in de klas, maar praktische tips en tricks), haalbaar (want in de praktijk getest) én hebben een grote kans op slagen (je kan leren uit de fouten van je voorganger).Dus, scholengemeenschappen, waar wachten jullie op om die te organiseren voor de scholen in de regio?
Nothing more frustrating as a so-called “Catch 22″: someone who just just graduated wants to work but has nowhere can start because work experience is required. But that way he does not get any work experience. Or: your child gets no additional guidance on school because your child needs an attestation of dyslexia first. But to get to that certificate at has to be demonstrated that two years extra guidance brought no improvement.